مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان!

با فاصله گرفتن از روزهای ملتهب پس از انتخابات اکنون شاید تحلیل اتفاقات رخ داده و موضع گیری های سیاستمردان کار آسان تری باشد. در اینجا قصد دارم تمرکز سخنم را بیشتر بر روی "اکبر هاشمی رفسنجانی" قرار دهم. شخصی که در جمهوری اسلامی به رهایی دادن نظام از معضلات وخیم و بحران ها از طریق سیاست های عمگرانه اش شهره است. حال با نگاهی دوباره به سخنان هاشمی در نماز جمعه معروفی که در آن وی به ظاهر از مواضع و مطالبات مردم دفاع کرد و مقایسه میزان حضور مردم در خیابان ها در روزهای قبل و بعد از آن سخنرانی و همچنین گفته های دو پهلو اخیر وی در می یابیم که هاشمی با پایین آوردن سطح مطالبات مردم، که به وضوح از حد اعتراض به نتیجه انتخابات گذر کرده بود، نه تنها به نفع آن ها ، که عملا به ضررشان حرکت کرد. کافیست بار دیگر به تند ترین بخش های سخنرانی او نظری بیفکنیم . سخنانی از قبیل آزادی زندانیان، و پیدا کردن راه حل عملی که با اعمال آن اعتراض ها خاموش شده و در نتیجه هر دو طرف از نتیجه راضی باشند. تاکتیکی که همواره نظام های تمامیت خواه در مواقع بحرانی برای خاموش کردن آتش خشم و اعتراضات مردم به کار برده و می برند؛ یعنی دفع خطر خواسته های بالا تر مردم از طریق مطرح کردن خواسته های بدیهی و پایین تر. اما باید پذیرفت که این حد از مطالبات نه تنها تا روز سخنرانی هاشمی بلکه شاید تا به امروز نیز در میان بخشی از جامعه وجود داشته باشد. اما چالش اصلی نظام با آن بخشی از جامعه است که به دنبال تغییرات اساسی در قوانین و نحوه تقسیم قدرت در کشور هستند. روشنفکرانی که شاید بیشترین توافق و همسویی با خواسته هایشان را ناگزیر در اهداف و خواسته های انتخاباتی "مهدی کروبی" می یافتند و پاسخ توسل به این کورسوی امیدشان را با پیامی تحقیر آمیز از تعداد بسیار کم رایی که پس از محاسبات! برای مهدی کروبی باقی مانده بود و اعلام شد، گرفتند.