دوم مرداد ماه سالروز مرگ احمد شاملو شاعر بزرگ "درد های مشترک" ماست، شاعر رهایی و آزادگی در عصر بردگی و اسارت، شاعر عظمت و شرف انسان در روزگار خواری و به پستی افتادنش. امروز با دوباره خوانی شعر شاملو بهتر می توان فهمید که چرا "آنان که به کشتن چراغ آمده اند" و "با یاس ها به داس سخن می گویند" هیچ گاه دل خوشی از او و اشعارش نداشته اند. ای کاش امروز شاملو زنده بود "تا با دو چشم خویش میدید که این خلق بیشمار عاقبت دیدند که خورشیدشان کجاست و باورش کردند".
نزدند، نبردند، نکشتند/
پاسخ دادنحذفنه زدند، نه بردند، نه کشتند/
روح نیمه جان آزادگی من و تو را زنده کردند
این نظر توسط نویسنده حذف شده است.
پاسخ دادنحذف